ประสบการณ์ ธรรมะ พระเครื่อง หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ วัดสะแก จ.อยุธยา

แหวนเกลียวรถถัง งามสุดๆคร้าบบ

 

วันคืนล่วงไป บัดนี้เราทำอะไรอยู่



โดย พี่สิทธิ์

พระพุทธองค์กล่าวเตือนสติเพื่อให้พวกเราระลึกอยู่เนือง ๆ ว่า

“วันคืนล่วงไป ๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่”

แม้หลวงปู่ก็บอกก็สอนว่า

“หมั่นทำเข้าไว้ จะได้เอาเป็นที่พึ่งในภายหน้า ... เวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว”

แต่ทำไมหนอตัวฉันจึงได้ประมาทนัก ยังกะว่าจะตายไม่เป็นอย่างนั้นแหละ คอยแต่จะเผลอเพลินกับเรื่องโลก ๆ จะพูดจะคุย จะทำอะไร ๆ ก็เต็มไปด้วยเรื่องโลภ โกรธ หลงทั้งนั้น ที่จะพูดจะคุย จะทำอะไร ๆ ในทางไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง ไม่อคติ ฯลฯ นั้น แทบจะไม่มีเลยจริง ๆ คิดแล้วก็ละอายใจต่อพระพุทธองค์ ละอายใจต่อหลวงปู่ดู่จริง ๆ เหมือนฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ฟังธรรมเอาไปทิ้ง ไม่ได้ฟังธรรมเพื่อเอาไปทำ สติล้มไปแล้วก็ล้มเลย ไม่ยอมตั้งขึ้นใหม่ สติไม่ต่อเนื่อง ทำอะไรก็ไม่ค่อยมีสติรู้เนื้อรู้ตัว มีแต่ความรู้ที่จดจำมาจากการอ่านจากการฟัง

ส่วนความรู้จริงที่แจ่มแจ้งประจักษ์ใจเจ้าของชนิดที่จะไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งกระทบต่าง ๆ นั้นแทบไม่มีเลย เวลาแต่ละวัน ๆ หมดไปกับการหาอยู่หากิน วุ่นวายและหมดเปลืองเวลาไปกับกิจกรรมที่หลวงปู่บอกว่าเป็นโมฆะ เวลานั่งปฏิบัติสวดมนต์ภาวนา ก็มีแต่รูปท่านั่ง ไม่รู้จิตใจไปอยู่ตรงไหน คล้ายกับว่านั่งแก้บน ความนอบน้อมอ่อนโยนของจิตใจ และสติสัมปชัญญะก็แทบไม่มี หรือหากจะมี ก็มีเป็นแบบหยดน้ำ หยดทีหนึ่งก็หายไปนาน จึงไม่ต้องพูดถึงสติที่ต่อเนื่องเป็นสายน้ำ

ข้อความทั้งหมดนี้ เขียนไว้ด่าตัวเอง เพราะการด่าว่าตัวเอง ทางพระท่านว่าไม่บาป กลับจะได้กุศล คือการตั้งอยู่ในความไม่ประมาท ด่าแล้วก็ไม่นิ่งเฉย รีบตั้งสติขึ้นทันที กิจใดควรทำก็ขวนขวายทำ ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง จะได้ไม่เสียทีที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา พบหลวงปู่ครูบาอาจารย์มี หลวงปู่ทวด หลวงปู่ดู่ เป็นต้น

 

เรื่องแหวนท่านบอกว่าไม่ควรตัดครับ เหตุผลอะไรนั้นไม่ทราบเหมือนกัน ทางแก้ก็คือเอาเชือกพันให้แหวนแน่นขึ้น ไม่ก็เอาไปหุ้มเงินครับ

 

วันนี้เดินทางกราบครูบาอาจารย์มาสองรูปครับ แบ่งบุญให้อนุโมทนากันครับ






Link ---> http://palungjit.org/threads/กลุ่มพ...เดทตลอดที่หน้า-1-a.200281/page-11#post3097416

 

อยากเห็นวิมาน



โดย พี่สิทธิ์

ครั้งหนึ่ง ลูกศิษย์ของหลวงปู่มานั่งปฏิบัติร่วมกันที่วัดสะแก โดยมีผู้มาใหม่มาด้วยอีกหนึ่งคน ปฏิบัติไปจนกระทั่งเลิก เมื่อเลิกแล้ว ก็มีผู้เอ่ยกับผู้นำว่าในฐานะที่มีตัวรู้ตัวเห็น อย่างนั้นก็ช่วยขอบารมีหลวงปู่พาไปชมวิมานของแต่ละคนให้ชื่นใจในผลบุญที่ทำหน่อยนะ

ผู้ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ผู้ที่เห็นก็จะช่วยเล่าให้ฟัง พอไปดูวิมานคนนั้นคนนี้แล้ว ก็มาสะดุดที่วิมานของหมู่คณะคนหนึ่งว่าทำไมรอบ ๆ วิมานมีเป็ดไก่จำนวนมากชูคอสลอนอยู่

ผู้ที่เป็นผู้นำก็เล่าให้ผู้ไม่เห็นฟังด้วยความประหลาดใจ สุดท้ายศิษย์ใหม่ที่เพิ่งมา จึงเล่าให้ฟังว่าเขามีอาชีพขายเป็ดขายไก่ ทำมานานแล้ว ทุกคนฟังแล้วก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร รู้แต่ว่า ถ้าไม่ได้บุญที่ปฏิบัติกับหลวงปู่มาช่วยอุ้มชูไว้ ก็คงต้องลง...สถานเดียว

จากนั้นมาศิษย์ใหม่คนนั้นก็พยายามมองหาสัมมาอาชีพที่ไม่ต้องไปสร้างเวรสร้างกรรมทำปาณาติบาตอีก และด้วยอาศัยบุญบารมีของหลวงปู่และความตั้งใจในทางที่ชอบ สุดท้ายเขาก็กลายมาเป็นเจ้าของร้านขายทองในปัจจุบัน

 

ลองของกับหลวงปู่



โดย พี่สิทธิ์

ครั้งหนึ่ง น่าจะในราวประมาณปี ๒๕๓๐ มีรถบัสเข้ามาจอดที่วัดสะแก จากนั้นก็มีคนแต่งชุดขาวจำนวนหลายคนเดินออกมา ตรงไปที่กุฎิหลวงปู่ ซึ่งขณะนั้นมีลูกศิษย์หนุ่มสาวอยู่ไม่กี่คน

คนชุดขาวเหล่านั้น จะว่ามากราบนมัสการท่านก็หามิได้ เพราะเมื่อมาถึงที่หน้ากุฏิท่านแล้ว ก็พากันนั่งหลับตา หันไปทางหลวงปู่ ท่าทางเหมือนจะพยายามนั่งสมาธิเพ่งใส่หลวงปู่ สักครู่คนที่เป็นหัวหน้าก็มานั่งรวมอยู่ด้วย

ลูกศิษย์หลวงปู่ที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็งง ๆ ไม่เข้าใจว่าพวกเขามาทำไมกัน แล้วทำไมไม่พูดไม่จา เอาแต่นั่งประจัญหน้ากับหลวงปู่ จากนั้นไม่นานนัก ผู้ที่ดูว่าจะเป็นหัวหน้าคณะ ก็ลุกเดินออกไปอาเจียนที่หน้าบันไดทางขึ้น จากนั้น สานุศิษย์ที่เหลือของเขาก็พากันลุกเดินไปขึ้นรถ

ลูกศิษย์หลวงปู่ มาเข้าใจในภายหลังว่าพวกคณะรถบัสที่มานี่ เขาเที่ยวตระเวนลองของ ลองกำลังจิตครูบาอาจารย์ พอดีมาเจอของจริง ก็เลยแพ้ภัยตัวเอง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปปรามาสครูอาจารย์ที่ไหนต่ออีก แต่อย่างน้อย จากประสบการณ์ที่ได้มาพบหลวงปู่ ก็น่าจะทำให้เขาสำนึกขึ้นบ้างว่า

"ของจริงยังมีอยู่"